در بی بی سی خواندم که "اعتماد مردم افغانستان به ثبات پول این کشور افزایش یافته است". ذهن من به جاهای دیگر رفت (اگر شما دو وبلاگ می داشتید و این نظم نباید در وبلاگ دیگر تان منتشر می شد ، چه کار می کردید؟! این قدر سخت نگیرید!) :
دیدی که ملت ِ شقب ِ کج نهادکی
هرگز به هیچ چیز کند اعتمادکی؟
ماییم مردمی که پس سرفه های مان
زنجیر می درد سگ ِ سرخ مرادکی
در پشت هر نگاه و سلام و علیک مان
خوابیده است روبه ِ زرد ِ فسادکی
از عمر ِ ما نمی گذرد هیچ لحظه یی
بی مکرکی ، تعصبکی و عنادکی
یک لحظه از جنون زبان مست می شویم
آنی دگر ز مذهبکی و نژادکی
از شدت ریا برود بر زبان مان
هر لحظه " قل اعوذ"کی و " ان یکاد" کی
گردن فراز و فخر فروشیم از این که هست
ما را به هر خزعبلکی اعتقادکی
هر کس که شک بیاورد و پرسشی کند
اعلام می کنیم علیه اش جهادکی
یا وزن می کنیم سر ِ پر سوال را
در کفه ی ترازوی ِ تحقیق ِ " خاد"کی
خود نیستیم هیچ کسی یا خسی ولی
زان جا که در دماغک مان هست بادکی
ماشین ِ لاف ِ مان که شود گرم ، می کنیم
از افتخار ِ ماضی ِ خود گاه یادکی
( یعنی که با اجازه ی تان داشتیم ما
غزنی گکی ، هراتکی ، ام البلادکی
این مولوی و بیهقی و بوعلی ِ ما
فی الجمله داشتند کمالی ، سوادکی)
